Tag: fantasy

Gorzej niż martwy (From Dead to Worse), Charlaine Harris, Ace Books

To już ósmy tom poczytnej serii Charlaine Harris, The Southern Vampire Mysteries, w którym autorka wreszcie zdecydowała się na zdradzenie jakichś konkretów czytelnikowi. Tym samym  powieść nie ma statusu tzw. wypełniacza służącego wydłużeniu serii w celach zarobkowych autorki.

Czytelnicy dowiedzą się dlaczego to właśnie Sookie Stackhouse została obdarzona chrzestną matką i jednocześnie dobrą wróżką, sprawującą pieczę nad tym blond ladacem. Rodzinne tajemnice okazują się dość pokrętne z tajemniczym księciem w tle. Ale dla dość samotnej bohaterki każdy nowy, nieważne  jak oryginalny, członek rodziny się liczy. Do tego wszystkiego Jason, uroczy aczkolwiek głupawy brat wychodzi za mąż, i tu niespodzianka, bo okazuje się, że braciszek nie jest taki głupi, za to okrutny intrygant. Tymczasem na wampirzej arenie władzy pojawia się Felipe de Castro, król Nevady, który powoli przejmuje władzę. Przewrót szykuje się też wśród wilkołaków w Louisianie.

Tak jak w ostatnich pięciu książkach, tak i w tej, pisarka skupia się na zapewnieniu czytelnikowi nieustającej akcji, wydarzeń krew mrożących w żyłach, seksualnego napięcia i iskrzącej magii, niestety ciągle zapomina nasycić powieść humorem, który tak mi się podobał w pierwszych trzech tomach. Autorce nie można odmówić wyobraźni, ale nie mogę pozbyć się wrażenia, że kolejne książki pisane były z niepotrzebnym pośpiechem, zatarł się gdzieś po drodze niewymuszony choć prosty urok, oryginalny dowcip. Nie wiem co mnie tak trzyma przy tej serii, chyba nadzieja, że komuś wreszcie uda się zabić Sookie.

Definitely Dead (Definitywnie martwy), Charlaine Harris, Penguin Group

„Definitely Dead” to kolejna część przygód Sookie Stackhouse, która nie wydaje się tak jak poprzednie części wyciąganiem na siłę przygód tej bohaterki (no może trochę). Odniosłam wrażenie, że w tym tomie autorka postanowiła pchnąć pewne sprawy wreszcie do przodu, oczywiście nie mówię tu bynajmniej o definitywnym wyborze nowego kandydata do serca bohaterki (o czym by wtedy pisała w kolejnych tomach), choć to, wreszcie staje się wolne. Przez wszystkie poprzednie części nagromadziło się sporo bohaterów i wątków, Harris próbuje to teraz jakoś złożyć do kupy, dla kogoś kto czytał wszystkie poprzednie książki denerwującym może być ciągłe przypominanie kto jest kim i skąd wyskoczył. Jak ktoś dobrnął do tej powieści, to chyba czytał poprzednie?

Sookie znowu podróżuje, a kolejni członkowie jej rodziny giną. Tym razem okazuje się, że w rodzince był i wampir, a właściwie wampirzyca, kuzynka Hadley w Nowym Orleanie, która zginęła, a której spadkobierczynią jest nasza kelnerka. Za nią przypałęta się jak zwykle kilku niezwykłych mężczyzn, a ona sama weźmie udział w kilku imprezach, które zakończą się standardową rozróbą. Sooki wyjdzie z tarapatów mniej lub bardziej pobita (ta dziewczyna ma końskie zdrowie), a czytelnik ani przez chwilę nie będzie miał wrażenia spowolnionej akcji. Temu tomowi można zarzucić wiele, ale nie to, że brakuje wydarzeń.

Dowiadujemy się też czegoś o samej Sookie, choć tak naprawdę pisarka zdradza niewiele, to możemy snuć już jakieś domysły. Do tego wreszcie wszelkie więzy jakie jeszcze łączyły nieśmiertelnego Billa i telepatkę zostają definitywnie przecięte.

Pisarka sporo miejsca poświęciła prawom jakie rządzą tym równoległym światem i nie są to zasady, które podobają się zwykłym ludziom. Przypominają trochę bezwzględność władców feudalnych. Afera z bransoletkami, w którą uwikłana jest królowa wampirów, pobrzmiewa dla mnie Dumasem (afera naszyjnikowa). Przekonujemy się też, że za odpowiednie sprawowanie wróżki mogą w przyszłości liczyć na nie byle jaki awans, dosłownie anielski. Powieść, tak jak poprzednie, łączy wątki paranormalnego romansu oraz zagadki detektywistycznej, w sam raz na upalny, wakacyjny wieczór.

Dead to the World (Martwy dla świata), Charlaine Harris

Dead as a Doornail (Martwy jak zimny trup), Charlaine Harris

Wyjątkowo umieszczam recenzje obu powieści w jednym wpisie, bo po obu mam podobne wnioski. Wierności dochowałam autorce przez tyle tomów ze względu na jej poczucie humoru i oryginalne pomysły, ale kobieta gdzieś po drodze je zgubiła i zastąpiła schematem telenoweli. Mól książkowy to na prawdę nieuleczalne stworzenie – psioczy i czyta dalej.

W obu tomach Sookie ma przygody mrożące krew w żyłach. Tej dziewczyny nic ni wykończy, Superman to przy niej mięczak. Czarownice, mściwe wampiry, zdradliwe zabójczynie – nikt nie da jej rady, fakt, że te wszystkie perturbacje pozostawiają naszą bohaterkę lekko wstrząśniętą i wiecznie zmęczoną. Ale cóż to znaczy w obliczu pożaru czy krwawych starć. W każdym z tomów ktoś nastaje na jej życie, a kolejni niezwykli mężczyźni są zaintrygowani jej osobą. Sooki składa sobie nawet noworoczną obietnicę, iż postara się nie brać udziału w żadnych wydarzeniach, które przyczynią się do uszczerbku jej zdrowia i ciała, cóż nie wychodzi jej. Gościem specjalnym „Dead to the world” są złe czarownice, które przybywają by przejąć Shrevport, nasza blondynka jest oczywiście w samym centrum wydarzeń. Kto jak nie ona miałby tyle szczęścia by natknąć się na Erica w lesie z zanikiem pamięci galopującego i półnagiego? „Kto, no powiedz kto?” Do tego Jason, brat Sookie, znika w tajemniczych okolicznościach, oczywiście po jego odnalezieniu, facet nie jest już dokładnie tym samym „człowiekiem”. Sam, wierny collie, nadal nad nią czuwa, choć dziewczyna może przebierać w chłopakach jak w ulęgałkach, to w ostatecznym rozrachunku na żadnego się nie decyduje. Eryk powraca do sprawowania kontroli nad swoim rejonem, znajomość z Alcidem zostaje obciążona tragicznymi wydarzeniami, a Bill pałęta się gdzieś w tle. Pewną nowością jest to, że z tarapatów nie ratują jej już niesamowicie przystojni i niebezpieczni mężczyźni tylko kusząca, dobra wróżka, a i sama Sookie nie pozostaje dłużna swym zaciekłym wrogom. W piątym tomie nasza oryginalna ferajna musi się zmierzyć ze snajperem (zgadnijcie kto znajdzie się na jego celowniku) i rozwikłać dość zakręconą zagadkę, kelnerka ma więc pełne ręce roboty. W tej powieści pisarka próbuje pogłębić rys psychologiczny głównej bohaterki obdarzając ją wyrzutami sumienia, zwątpieniem we własną moralność i zagubieniem. W tym tomie widać jak głęboką przemianę przeszła Sookie, chociaż trudno jej się dziwić, towarzystwo, w którym się obraca nie ma najczystszych sumień, a i wieczne próby uśmiercenia odbijają się na psychice ofiary. Oczywiście nasza telepatka nie traci nic ze swej odwagi ani dość oryginalnego sposobu postrzegania świata, można powiedzieć, że „twardnieje” oraz dostosowywuje się do otoczenia.

To na co narażą ją Harris (mam tu na myśli raczej wieczny męski pościg wampirów i innych niezwykłych istot za blond telepatką, a nie tylko jej skłonność do ran ciętych i kłutych), powoli wykańcza moją cierpliwość, ale ciągle żywię do Sooki resztki sympatii. Cenię ją chyba za zdrowy rozsądek i celne, ironiczne uwagi.