Profesor

The Professor, Charlotte Bronte, Wordsworth Classics

To pierwsza książka Charlotty Bronte, nigdy nie wydana za jej życia, żaden wydawca nie chciał przyjąć jej do druku, mimo sukcesu „Jane Eyre”. Powieść oparta jest na doświadczeniach autorki, które zdobyła w Brukseli. Nie jest też tajemnicą, że zakochała się tam w Monsieur Heger, jednym z guwernerów, ale uczucie nie było odwzajemnione. Więc cóż zrobiła ta dziewczyna o bujnej wyobraźni i złamanym sercu? Odwróciła role i głównym bohaterem uczyniła zakochanego nauczyciela.

William Crimsworth to młody człowiek, któremu nie poszczęściło się w życiu, udaje się więc do Brukseli, aby w tym kraju odmienić swój los. Tam za drogę życiową obiera zawód nauczyciela, na tą wątpliwą ścieżkę kariery naprowadziły go wcześniejsze doświadczenia, które pokazały, że w innych zawodach się nie odnajduje. Jeszcze w Anglii odrzucił propozycję swoich opiekunów zostania duchownym w ich parafii i co za tym idzie bonusa w postaci żony, wątpliwych uroków córki dobroczyńcy. Praca z tyranizującym go bratem, jedynym żyjącym krewnym, także nie układała się najlepiej, także mimo „braterskiej miłości”, William opuszcza pogardzane stanowisko urzędnika. Ponieważ w ten sposób odrzucił ówcześnie najpopularniejsze drogi kariery dla wykształconego młodzieńca, handel i duchowieństwo, pozostało mu tylko nauczanie. I tak znalazł się w szkole pana Peleta i miał okazje zgłębiać powierzchowny i złudny system edukacji szkół katolickich a także uroki sąsiadki, dyrektorki pensji. Nasz zauroczony młodzieniec łapie fuchę nauczania angielskiego na pensji dla panienek i raduje się na ten niczym nieskażony niewieści raj. Jednak pisarka wraz  z całą przyziemnością ówczesnego świata uświadamia bohaterowi jak nieromantyczne i trywialne jest prawdziwe życie, nie ma lekko.

„Owing to her education or her nature, books are to her a nuisance, and she opens them with aversion; yet her teacher must instil into her mind the contents of these books. That mind resists the admission of grave information; it recoils, it grows restive.”

Nie ma tu żadnych mdłych sentymentów, tylko szara rzeczywistość ludzkiej zawiści i głupoty. Cała książka charakteryzuje się takim brakiem mdłych pasteli hipokryzji, radość trzeba odnaleźć właśnie w takim świecie bez złudzeń ponieważ akceptacja rzeczywistości może przynieść nieoczekiwanie przyjemne rezultaty.

To najgorsza z powieści tej pisarki lecz dla miłośników pisarstwa sióstr Bronte warta przeczytania. Można zobaczyć i porównać, jak rozwinął się styl autorki, a także zdobyć trochę wiedzy o samej Charlotte. Akcje książki prowadzona jest nierównomiernie co może denerwować, zwłaszcza na końcu gdy nabiera tempa wręcz lawinowego. Dodatkowo fabuła jest niezwykle oczywista, ale bohater da się lubić i język pisarki pomaga się wciągnąć.

Kategorie: klasyka literatury angielskiej